«Мен – Жайықпын. Ғасырлар бойы адамдардың өміріне куә болдым. Мен олардың балалық шағын, қуанышын, мұңын көрдім. Бүгін менің де айтар сөзім бар…»
«Үнсіз куә…»
«Мен ғасырлар бойы үнсіз ағумен келемін. Мен адамдардың қуанышын да, қайғысын да, осы өлкенің өзгерісін де көрдім. Бірақ менің өз тарихымды айтып беретін кезім де келді…»
«Ескі танысым…»
«Ол таң атпай келеді. Кейде үнсіз ғана суға қарайды. Мен оның қанша жылдық үміті мен сабырын көріп келемін.»
«Арман…»
«Ол менің жағама еш алаңсыз қарап тұр. Мен тек оның болашақта да дәл осылай табиғатқа сүйсіне алатын күндерді көргенін қалаймын.»
«Естелік…»
«Ол өткенді қолында ұстап тұр. Ал мен сол өткеннің үнсіз куәсімін. Біз екеуміз де уақыттың қалай өзгергенін білеміз.»
«Менің үнсіз тұрғындарым…»
«Мен тек адамдардың емес, табиғаттың да үйімін. Мені қорғасаңдар, олар да осында қала береді.»
«Мен шаршай бастадым…»
«Бір кездері бұл жерді су басып жататын. Қазір менің демім бұрынғыдай емес…»
«Мен бұған лайық болдым ба?»
«Мен сендерге су бердім, сая бердім, тыныштық сыйладым. Ал кейде маған қалдыратының – осы…»
«Мен байланыстырдым…»
«Мен жағаларды ғана емес, адамдарды, тағдырларды, ұрпақтарды байланыстырдым.»
«Соңғы өтініш…»
Күн сайын күн батады. Бірақ әр жаңа таңның қандай болатыны – сендердің таңдауларыңа байланысты.»
«Өзеннің тағдыры – табиғаттың ғана емес, адамның да тағдыры. Жайықтың ертеңі бүгінгі таңдауымызға байланысты.»
