2,1 миллион Қазақ. Осы қанша этникалық қазақ әлі де Отанымыздан тыс жерде — Қытайда, Өзбекстанда, Қырғызстанда, Түрікменстанда, Иранда және Моңғолияда өмір сүреді.
Мен мұны білемін. Өйткені мен де солардың бірі болдым. Моңғолияда тудым. Атамекенге оралдым. Халқымызды елге қайтару — қайырымдылық емес. Бұл — Қазақстан жасай алатын ең ақылды әрі ауқымды инвестиция. Сандардың өзі мұны дәлелдейді.
10 пайызға үлкен Қазақстан. Біз бүгінде 20 миллионбыз. 2,1 миллион қандасымызды қоссақ, 22,1 миллион боламыз. Этникалық қазақтардың үлесі шамамен 70 пайыздан 74 пайызға дейін өседі.
Жас ұлт одан да жас болады. Оралмандардың 61 пайызы — еңбекке қабілетті жастағы адамдар. Бұл — 1,27 миллион жұмысшы. Тағы 31 пайызы — балалар. 650 мың бала қазақ мектебінде өсіп, қазақ тілінде сөйлейді.
Олар өзін-өзі өтейді — екі жылдың ішінде. Орташа жалақымен жұмыс істейтін шамамен 890 мың адам жыл сайын бюджетке табыс салығы, әлеуметтік аударымдар мен ҚҚС түрінде шамамен 3 миллиард доллар әкеледі. Біржолғы қоныстандыру шығыны 18–24 айда өтеледі. Одан кейін ондаған жыл бойы таза пайда.
50 жылда олар төрт есе өседі. Оралман отбасылары 2–3 бала емес — кемінде 4–5 балалы. Екі ұрпақ бойы осыны есептесек: бүгінгі 2,1 миллион қандас 2070-жылдары шамамен 8–10 миллион адамға айналады — ел халқының төрттен біріне жақын, әрі олардың басым көпшілігі тумысынан қазақ тілді.
Бұл көші-қон толқыны емес. Бұл — қазақ ұлтының демографиялық болашағының өзі.
Олар жұмыс орнын алады емес — жасайды. Өз ағам 2006 жылы келді. Бүгінде оның ісі 40–50 адамды жұмыспен қамтып отыр. Бұл ерекшелік емес — мен жеке білетін оралмандардың 80 пайызы жұмысшы емес, жұмыс беруші.
Олар тек сіңбейді — олар жетекшілік етеді. Құрылтайдың өзінде төрт мүше — Моңғолиядан келген бірінші буын қазақтар. Ештеңесіз келген, орысша бір ауыз сөз білмеген адамдар енді елдің заңын жазып отыр.
Енді екінші және үшінші ұрпақты елестетіңіз. Бірінші буын қолымен кәсіп ашып, қайсарлығымен парламентке кірді. Олардың балалары қазақ мектебінде өсіп, университеттерімізге түсіп, қазақша, орысша және ағылшынша сөйлейді. Немерелері — біздің инженерлер, ғалымдар, министрлер мен кәсіпкерлер болады.
Олар — Қазақстанның әлемге тірі көпірлері. Әрбір оралман екінші тілмен келеді — сол тілмен бірге байланыс әкеледі:
• Қытайдан — мандарин тілін білетін, қытай іскерлік мәдениетін түсінетін адамдар. Ең ірі сауда серіктесіміз бен «Бір белдеу, бір жол» үшін баға жетпес байлық
• Өзбекстаннан — Орталық Азияның ең көп халқы бар елмен байланыстыратын өзбек тілділер
• Түрікменстан мен Ираннан — Каспийдің арғы бетін ашатын түрікмен және парсы тілділер
• Моңғолиядан — шығыстағы көршімізбен байланысты тереңдететін моңғол тілділер.
Ешбір елшілік тегін берілетін нәрсені сатып ала алмайды: туыстық желілер, ана тіліндегі еркіндік және шекараның екі жағындағы сенім.
Әрбір қандас — бір адамнан тұратын сауда миссиясы.
Олар орысша сөйлемейді — және бұл еліміз үшін үлкен сый. Моңғолия мен Қытайдан келген қандастар таза қазақ тілінде өседі. Елге оралған әр отбасы мектептерімізге, базарларымызға, көшелерімізге ана тілін әкеледі. Ешбір тіл бағдарламасы олардың табиғи істейтінін істей алмайды.
Олар мәдениетімізді алып келеді. Моңғолия қазақтары дәстүрімізді сақтап қалды — бүркітшілерді, айтысты, ауызша мұраны.
Олар тек Қазақстанға оралмайды — Олар Қазақстанды өз болмысына қайтарады.
Сыртта әлі 2,1 миллион өз адамымыз бар. 10 пайызға көп халық. Жылына минимум 3-5 миллиард доллар. Қысқа уақытта қосымша 10 миллионға дейін демографиялық артықшылық. Күштірек тіл, күштірек мәдениет, күштірек ұлт.
Оларды елге қайтаратын уақыт жетті.
