ءالى ەسىمدە. “حاباردا” 12 جىل قىزمەت اتقارىپ، ۇلتتىق ارناعا اۋىسقان ۋاقىتىم. ءبىر مينيسترسىماقتان سۇقبات الۋعا باردىم. الگى ءمينيسترىم كوڭىلدى: “دين، سۇراقتارىڭدى قويا بەر. ادەتتەگىدەي سناچالو قازاقشا عوي؟! داۆاي، قويا بەر” دەدى. مەن قازاقشا ساۋالدارىمدى قويىپ، جاۋاپ الدىم دا، جينالا باستاپ ەدىم: - دين، ا نا رۋسسكوم؟ - دەدى.
ۇلتتىق ارناداعى ساراپتامالىق باعدارلاماعا اناليتيك بولىپ اۋىسقانىمدى، “حاباردىڭ ” “ 7 كۇن” ساراپتامالىق باعدارلاماسىنان كەتكەنىمدى، ورىسشا رەداكتسيا ول جەردە جوق ەكەنىن ايتۋىم سول ەكەن، الدىندا عانا كوڭىلدى وتىرعان الگىم قاپ-قارا بولىپ تۇتىگىپ كومەكشىسىنە الا كوزبەن ءبىر قارادى دا: “مەن ساعان تەك قانا “حابار” دەدىم عوي، نا حرەنا منە ەتوت ۇلتتىق ارنا” دەپ ايعايلاي جونەلدى.
سول كۇنى رەداكتسياعا جىلاپ قايتتىم. ەگىلىپ، ەزىلىپ جىلادىم…
ء“تىلدىڭ كيەسى بار، ءتىل - ءتىرى ورگانيزم عوي، تىلگە قارسى شىعىپ، ارتىنان وڭباي قالعان ءبىر-ەكى سورلىنى ءبىلۋشى ەدىم. سەن دە وڭبايسىڭ اۋ” دەدىم ىشتەي ءمۇجىلىپ.
سول قاراعىم اراعا بىرنەشە جىل وتكەن سوڭ جەمقورلىقپەن ۇستالىپ تۇرمەدەن شىعىپ كەتتى. كەيىن اسا اۋىر قىلمىسپەن تاعى ۇستالىپ، كۇللى حالىق الداندا ءوز ايەلىن ولتىرگەن قارابەت اتاندى…
ۇلتىمنان اۋلاق، وزىمەن كەتسىن!
ۇقساس جاڭالىقتار
