قازاق دالاسىنىڭ توسىندە عاسىرلار بويى سارقىلماي اعىپ جاتقان ءبىر رۋحاني وزەن بار. ول – اباي ءسوزى. سول وزەننىڭ ءمولدىر باستاۋىنان ءار بۋىن ءوز ءشولىن قاندىرىپ، جان دۇنيەسىنە ءنار الىپ كەلەدى. ۋاقىت وزعان سايىن ونىڭ ارناسى كەڭەيىپ، تەرەڭى بۇرىنعىدان دا تۇڭعيىق تارتا تۇسەدى.
اباي – تەك اقىن عانا ەمەس، ول – حالىقتىڭ جۇرەگىنە ۇڭىلگەن ويشىل. ونىڭ ءاربىر ءسوزى دالا تىرشىلىگىنىڭ تىنىسىن، ادام جانىنىڭ يىرىمدەرىن ءدال باسقان. ابايدى وقۋ – ءوزىڭنىڭ ىشكى الەمىڭە ءۇڭىلۋ، وزىڭمەن سىرلاسۋ. ونىڭ قارا سوزدەرى مەن ولەڭدەرى – تىرشىلىكتىڭ تارازىسى، ادامدىقتىڭ ولشەمى.
بۇگىنگى زامان – اسىعىس زامان. ادام دا، ءسوز دە، وي دا جەدەلدىككە باعىنىپ بارادى. وسىنداي ساتتە ابايعا ورالۋ – باياۋلاپ، تەرەڭگە ءۇڭىلۋ دەگەن ءسوز. ويتكەنى ابايدىڭ ءاربىر ويى – اسىقپاي اشىلاتىن سىر، سابىرمەن ۇعىلاتىن شىندىق.
اقمولا وبلىسى «قوعامدىق كەلىسىم» كمم جانىنداعى «قازاق ءتىلى مەن مادەنيەتى» قوعامدىق بىرلەستىگىنىڭ مۇشەلەرى وسى رۋحاني وزەننىڭ باستاۋىن لايلاتپاي، ونى كەيىنگى ۇرپاققا ءمولدىر قالپىندا جەتكىزۋدى ماقسات ەتەدى.
ولار ءۇشىن اباي – تەك كىتاپ بەتىندە قالعان تۇلعا ەمەس، كۇندەلىكتى ءومىردىڭ تىنىسىنا اينالعان ءتىرى قۇبىلىس. بىرلەستىك مۇشەلەرى اقىننىڭ ولەڭدەرىن ىقىلاسپەن وقىپ، ءتۇرلى ادەبي بايقاۋلار مەن رۋحاني كەشتەرگە قاتىسىپ، ءسوز قادىرىن سەزىنۋگە تاربيەلەيتىن يگى ىستەرگە ۇيىتقى بولۋدا. بۇل – كوزگە كورىنبەيتىن، بىراق جۇرەككە جەتەتىن ۇلكەن ەڭبەك.
سونىڭ ىشىندە ورىنتاي ءجۇسىپبالينا جەتەكشىلىك ەتەتىن ء«ىنجۋ مارجان» ۆوكالدىق ءانسامبلىن ەرەكشە اتاپ وتۋگە بولادى. اجەلەردەن قۇرالعان ۇجىم – تەك ونەر يەلەرى عانا ەمەس، ۇلتتىڭ رۋحاني جۇگىن ارقالاعان جاندار. ولاردىڭ ورىنداۋىنداعى اندەر مەن اباي شىعارمالارىنا دەگەن قۇرمەتى – ومىرلىك تاجىريبەمەن سۋارىلعان، جۇرەكتەن شىققان شىنايى ءۇن.
انسامبل مۇشەلەرى ءاربىر ادەبي-مادەني شارالاردا بەلسەندىلىك تانىتىپ، اباي ولەڭدەرىن ناقىشىنا كەلتىرە وقىپ، اندەرىن ءمان-ماعىناسىنا ساي ورىندايدى. ءتۇرلى بايقاۋلار مەن كەشتەردە كورەرمەننىڭ ىقىلاسىنا بولەنىپ جۇرگەن بۇل ۇجىم – كەيىنگى بۋىنعا ونەگە. ولاردىڭ ساحناداعى سابىرلى بولمىسى، سوزگە دەگەن قۇرمەتى، ونەرگە دەگەن ادالدىعى – ناعىز ۇلتتىق تاربيەنىڭ كورىنىسى.
ء«ىنجۋ مارجان» ءانسامبلىنىڭ ءاربىر ءۇنى – وتكەن مەن بۇگىندى جالعاعان التىن كوپىر ىسپەتتى. سول ارقىلى اباي مۇراسى تەك كىتاپ بەتىندە قالماي، ءتىرى ونەرگە اينالىپ، حالىق جۇرەگىنە جول تابۋدا.
اباي «ادام بول» دەپ ءوتتى. بۇل – ءبىر اۋىز سوزبەن ايتىلعان ۇلى وسيەت. سول وسيەتتىڭ سالماعىن سەزىنۋ – ءار بۋىننىڭ پارىزى. ادامدىقتىڭ بيىگىنە ۇمتىلۋ، ادىلەتتى تۋ ەتۋ، بىلىمگە قۇشتار بولۋ – اباي اماناتىنىڭ وزەگى.
اباي كۇنى – ۇلى تۇلعانى ۇلىقتاۋمەن شەكتەلەتىن مەرەكە ەمەس. بۇل – ءوز رۋحاني الەمىمىزگە كوز سالاتىن، وتكەنىمىز بەن بۇگىنىمىزدى تارازىلايتىن مەزەت. ءبىز ابايدى قانشالىقتى تانىدىق؟ ونىڭ ءسوزىن جۇرەگىمىزگە قانشالىقتى جاقىنداتتىق؟ وسى سۇراقتاردىڭ جاۋابىن ىزدەۋ – شىن مانىندە، ءوزىمىزدى ىزدەۋ.
اباي مۇراسى – تاۋسىلماس قازىنا. سول قازىنانى قادىرلەي بىلگەن ۇلت قانا ءوز بولاشاعىن نىق قاداممەن باعدارلاي الادى.
جانار احمەتجاروۆا،
اقمولا وبلىسى «قوعامدىق كەلىسىم» كمم جانىنداعى
«قازاق ءتىلى مەن مادەنيەتى» قوعامدىق بىرلەستىگىنىڭ مۇشەسى.
